Przejdź do głównej zawartości

Krótko i wszędzie!

Kiedy nadchodzi zima, a zwłaszcza grudzień, studenckie mole książkowe popadają w rozpacz. Początek nowego roku akademickiego oznacza więcej nauki, a mniej czasu na książki. Jak z tym sobie poradzić?


Mam dla Was propozycję 4 książek, które mogą Wam umilić czas podczas podróży na uczelnię lub do domu. Są na tyle krótkie, że ze spokojem przeczytacie każdą z nich w jeden dzień. Cienkie książki wcale nie muszą się kojarzyć tylko z bajkami dla dzieci czy lekturami szkolnymi.

Trzeba chcieć
Skafander i motyl autorstwa Jeana-Dominique’a Bauby’ego to autobiografia redaktora naczelnego magazynu „Elle”. Dziennikarz w wieku 43 lat doznał udaru mózgu, co doprowadziło do całkowitego paraliżu jego ciała. Dzięki lekarzom mógł komunikować się ze światem za pomocą lewego oka, którym mrugał, kiedy osoba z nim rozmawiająca pokazywała mu poszczególne litery alfabetu. I tak samo, litera po literze, podyktował książkę będącą wewnętrznym monologiem autora. Poznajemy świat z perspektywy człowieka, dla którego zdrowotnie nie ma już nadziei, ale mimo tego ma ogromną potrzebę kontaktu ze światem zewnętrznym i walki o człowieczeństwo. To jedna z tych książek, które zostają na długo w pamięci.

Za miedzą
Czesi są po to, by rozśmieszać Polaków ­– taką tezę głosi największy czechofil w naszym kraju, czyli Mariusz Szczygieł. Im dalej wgłębiam się w twórczość naszych południowych braci, tym bardziej się z tym zgadzam. Przykładem na to jest literacka wersja scenariusza filmu Butelki zwrotne autorstwa scenarzysty oraz aktora – Zdenka Svěráka. Josef Tkaloun nie potrafi przejść na emeryturę, więc uparcie szuka sobie jakiegoś zajęcia. W końcu po wielu próbach trafia do skupu butelek, gdzie oprócz pracy rozmawia również z ludźmi – pomaga, swata, flirtuje, co nie zachwyca jego żony. To typowa czeska tragikomedia, gdzie wchodzimy w głąb życia codziennego Czechów, którzy są narodem bardzo specyficznym i dla niektórych niezrozumiałym. Klimatyczna oraz prosta w swym przekazie. Gwarantuję Wam śmiech przez łzy.

Prosto o nauce
To jedna z tych książek, które powinno się polecać studentom myślącym o karierze naukowej. Wiem, że tytuł książki Michała Hellera Jak być uczonym przywodzi na myśl jakiś magiczny poradnik dla przyszłych profesorów nadzwyczajnych, jednak nim nie jest. Autor, korzystając ze swojego wieloletniego doświadczenia w pracy naukowej, pisze między innymi na temat tego, czym w ogóle jest nauka i jaką przyjemność może sprawiać zdobywanie wiedzy. Znajdziemy tam też rady dotyczące tego, jak gimnastykować swój umysł, jak się rozwijać i jak nie dopuścić do tego, żeby „uprawianie wiedzy” nie przysłoniło całego świata. Wydaje mi się, że do tej książki powinni zajrzeć nawet studenci, którzy nie mają w planach kariery akademickiej i wyciągnąć z niej pewne wnioski na temat organizacji swojego czasu wolnego czy nauki.

O ludziach
Ostatnia propozycja w tym zestawieniu znowu została napisana przez Czecha, ale nie mogło go tutaj zabraknąć, ponieważ jest królem krótkich, ale treściwych książek. Mowa o Bohumile Hrabalu i jego książce Pociągi pod specjalnym nadzorem, która ma zaledwie 92 strony! Głównym bohaterem oraz narratorem powieści jest zwiadowca Miłosz Pipka. W książce śledzimy jego przemyślenia, obserwacje czy nawet… perypetie erotyczne. Hrabal w swoim stylu łączy tu komedię z powagą, ponieważ akcja rozgrywa się w czasie II wojny światowej, ale nie sposób się nie zaśmiać, kiedy czytamy o stemplach stawianych na… pośladkach młodej dziewczyny o imieniu Zdenka. Warto zapoznać się z tą całą sceną, oj warto. Przede wszystkim autor zostawia nas jednak z refleksjami na temat ludzi, które są dość gorzkie, ale również uświadamiające, że nie tylko u nas się dzieje źle – inni też tak mają, więc wrzućmy na luz!
Pociągi, autobusy czy nawet okienko pomiędzy zajęciami to dobry czas na to, aby sięgnąć po te cieniutkie książki (tylko jedna z nich ma 130 stron!) i przeczytać chociaż kilka zdań, które mogą zaspokoić głód każdego mola książkowego. Smacznego!

Katarzyna Zych
katarzynazych7@gmail.com

Popularne posty z tego bloga

„A kto nie wypije, tego we dwa kije”, czyli o kulturze picia alkoholu w Polsce

Okazji do picia alkoholu zawsze było, jest i będzie dużo. To nieodzowny element kultury służący dopełnieniu obrzędów religijnych, spajaniu więzi społecznych, rozładowaniu napięć, ale też zapomnieniu o trudnej rzeczywistości. Na przestrzeni wieków rola tego środka odurzającego zmieniała się w zależności od kontekstów, realiów i celów jego zastosowania. A jak ta sytuacja wyglądała w Polsce? Pierwszy opisany zwyczaj picia alkoholu na ziemiach, które dziś nazywamy Polską, ma miejsce jeszcze przed wprowadzeniem chrześcijaństwa przez Mieszka I. Anonim zwany Gallem przytacza historię Piasta, który podejmuje nieznanych sobie przybyszów beczułką „dobrze sfermentowanego piwa”. Był to trunek trzymany na postrzyżyny syna gospodarza, a mimo to pan domu postanowił ugościć nim podróżnych. Podczas poczęstunku dokonał się cud – tajemniczy mężczyźni rozmnożyli piwo, gdy go brakło, podobnie jak Jezus na uczcie w Kanie Galilejskiej cudownie dostarczył nowych zasobów wina, z tą różnicą, że przemi...

Titanic Camerona a romantyczne schematy

    Film z 1997 roku to dzieło, którego nie sposób nie znać. Można go nie oglądać, można kochać lub nienawidzić, lecz jest to film, o którym słyszał każdy – Titanic bowiem skutecznie wpisał się w kanon popkultury. O czym dokładnie opowiada ta historia? Film z 1997, nagrodzony 11 Oscarami, nominowany zaś łącznie w 14 kategoriach, który pochłonął ogromny budżet, oprócz tytułowej historii „niezatapialnego” statku opowiada także o miłości dwojga ludzi z różnych światów. „Tej historii bieg stary jest jak świat” – można by przytoczyć jedną z kultowych piosenek, pochodzącą z ekranizacji Disneya . I rzeczywiście, schematy, na których opiera się budowa zdecydowanej większości romansów, są w istocie stare jak świat. Także te pojawiające się w Titanicu . Jak poznali się Jack i Rose? Właściwa historia rozgrywa się – jak łatwo się domyślić – w kwietniu 1912 roku, kiedy to w swój dziewiczy rejs wypływa jeden z trzech ogromnych parowców linii White Star Line – Titanic. T...

Czy anime to tylko hentai?

„Azjo-zjeby”, „mango-zjeby” – tak laik często określa miłośników japońskiej popkultury, głównie komiksów. Mimo to zdobyły one ogromną rzeszę fanów w całej Europie, a więc również w Polsce. Osoby, które nigdy nie miały do czynienia z anime ani mangą, mogą je kojarzyć z pornografią. Jak jest naprawdę? Manga współcześnie oznacza japoński komiks, a anime jego adaptację w formie kilkunastu odcinków, filmu lub OVA, czyli miniserialu. Mangę drukuje się zazwyczaj na czarno-białym papierze i czyta się, ku zdziwieniu nowicjuszy, od prawej do lewej strony. Publikowana jest regularnie w magazynach, a jeśli autor zyska uznanie i komiks będzie pojawiał się przez dłuższy czas, zostanie wydany w formie tomików zwanych tankōbon (jap. „niezależnie pojawiająca się książka”). Zarówno mangę, jak i anime cechuje charakterystyczna kreska, postacie niekiedy rysowane są bardzo prosto i schematycznie, mają często ogromne oczy i długie włosy. Jednak trzeba przyznać, że nie można im odmówić urody. ...