Międzywydziałowe Stowarzyszenie Dziennikarzy "Mosty", UŚ

Wylej kilka kropli atramentu na papier, złóż kartkę na pół i mocno dociśnij. Teraz delikatnie ją rozłóż i opisz, co widzisz: zwierzę, człowieka, a może konglomerat bezkształtnych smug, które są kwestią zupełnego przypadku? Cofnijmy się nieco w czasie. W roku 1917 Szymon Hens otrzymał tytuł doktora medycyny za rozprawę naukową na temat wykorzystywania atramentowych plam w diagnostyce psychiatrycznej. Niewiele osób wie, że to właśnie on przyczynił się do powstania nietypowej metody, która miała badać cechy osobowości, ukryte myśli, dewiacje, a także wykrywać zaburzenia psychiczne, ale i mocne strony. Jego praca dała początek testowi stworzonemu w 1921 roku przez Hermanna Rorschacha, który pozostaje jedną z najtrudniejszych metod diagnostyki klinicznej, wzbudzając wciąż wiele kontrowersji i wątpliwości u wielu psychologów. Jak działa test plam atramentowych? Test Rorschacha składa się z dziesięciu tablic z plamami atramentowymi różnego koloru. Pięć z nich jest czarno-białych, dwie z d...

Drobne, pulchne, roześmiane buzie. Maleńkie istotki o dobrym usposobieniu. Jednym słowem – urocze. Tak wyobrażamy sobie elfy, ale nic bardziej mylnego! Historia oraz zachowane wierzenia udowadniają, że była to – i wciąż jest – rasa o wiele sprytniejsza, niż możemy przypuszczać.  Elfy to istoty nadnaturalne, które występują w podaniach skandynawskich, germańskich, celtyckich, a także anglosaskich. Pierwsze wzmianki o fantastycznych stworzeniach pochodzą już z IX wieku n.e. Edda starsza , znana również jako Edda poetycka , stanowi bogate źródło wiedzy na temat staroskandynawskich zwyczajów oraz wierzeń. Lektura Eddy przybliża nam dawne czasy oraz pozwala na odtworzenie kosmologii wikingów. Dzięki temu dowiadujemy się, że elfy swoje istnienie zawdzięczają Odynowi i jego dwóm braciom. Powołali oni do życia dwie rasy elfów. W encyklopedii opublikowanej w 1861 roku można przeczytać: „Oblicze jednych piękniejsze było od słońca, drugich czarniejsze od smoły. Pierwsi byli szlachetni i dobr...

Zgodność z normą oznacza przeciętność, a ta z kolei nudzi. Odczuwamy potrzebę niezwykłości w życiu i szukamy jej. Podświadomie lgniemy do wszystkiego, co ciekawe, zróżnicowane, nierzadko dziwnie ekscentryczne. Taka jest właśnie Księga Rekordów Guinnessa , która stała się synonimem oryginalności.  Zaczęło się dosyć niewinnie… Jest rok 1951. Czwartego maja sir Hugh Beaver, dyrektor generalny browaru Guinness, postanowił wybrać się na strzelanie. W tym celu udał się na bagienne tereny hrabstwa Wexford w Irlandii. I zadał sobie wówczas pytanie, który ptak w Europie jest najszybszy: siewka złota czy cietrzew? Te rozmyślania doprowadziły go do pomysłu stworzenia publikacji, która podawałaby fakty typu „naj…”. Dzięki pomocy braci McWhirter oraz ich agencji, której zadaniem było wyszukiwanie odpowiednich informacji, udało się wydać pierwszą Księgę Rekordów Guinnessa . Zestawiono najciekawsze, dotychczas najbardziej znane rekordowe zdolności. Miało to miejsce w 1955 r., podczas gdy pierwsza...

  „Absurdalność daje się wyrazić tylko za pomocą humoru”. Słowa Alfreda Hitchcocka stanowią kwintesencję brytyjskiego humoru. Mieszanka nonsensu, ironii i kpiny, która zaskakuje odbiorcę na każdym kroku. Śmiały dowcip wyśmiewający dosłownie każdą dziedzinę życia. Londyńczycy bawią i uczą dystansu do samego siebie jak nikt inny. Brytyjski humor, czyli z czym się to je? Dlaczego angielski humor jest taki specyficzny, a przede wszystkim dlaczego nas bawi? Geneza niebanalnych żarcików sięga późnego średniowiecza i wiąże się z twórczością Geoffreya Chaucera. Ten angielski poeta słynął z ciętego języka, którym przełamywał stereotypy, tworząc przerysowaną karykaturę postaci. Były to przede wszystkim frywolne dowcipy. Ten przekoloryzowany humor rozsiadł się wygodnie na pluszowym fotelu Wielkiej Brytanii i na stałe zagościł na jej salonach. Sarkazm i ironia to główne składniki brytyjskich dowcipów. Brytyjczycy uwielbiają burzyć konwencje, łamać tabu i przeciwstawiać się utartym schemato...