Przejdź do głównej zawartości

Demony przeszłości Córki Króla Moczarów


W dzisiejszych czasach, w których panuje niesamowicie szybkie tempo życia, wielu ludzi pragnie jednego – uciec od codziennego zgiełku oraz zaszycia się chociaż na chwilę jak najdalej od cywilizacji na łonie natury. Co się jednak stanie, jeżeli nie zna się innego życia niż odosobnienie wśród przyrody?


Takie wychowanie zapewnił swojej córce Helenie jej własny ojciec. Polowanie, tropienie, łownie ryb i oprawianie skór, tak wyglądała codzienność małej dziewczynki, dla której ojciec był nieodzownym autorytetem. Uczył ją wszystkiego, co sam potrafił, a ona bardzo dobrze potrafiła tę wiedzę, niezmiernie przydatną w dziczy, przyswoić.

Wszystko zmieniło się, gdy wraz z matką kobieta opuściła moczary. Wyobrażenia Helenki co do zewnętrznego świata zderzyły się z rzeczywistością. Okazało się, że stała się sensacją. Córka porwanej dziewczyny i Króla Moczarów, mordercy, zbiega i porywacza. Policja, psychiatrzy oraz dziennikarze stali się jej nowym otoczeniem. Okazało się, że adaptacja do jakże odmiennych od niej ludzi, jest bardzo trudna, w końcu przez lata jedyne interakcje w jakie wchodziła, to rozmowy z rodzicami, a wszystkie umiejętności, które posiadła są bezużyteczne, wręcz piętnowane w rozwiniętej technologicznie cywilizacji.

Dlatego też po ukończeniu pełnoletności kobieta zmienia swoje nazwisko i stara się przekreślić dawne życie. Staje się matką dwóch córek i żoną dla Stephana, w końcu każdy ma prawo ułożyć sobie życie na nowo. Gdy po latach Helena dowiaduje się, że jej ojciec – Król Moczarów – uciekł z więzienia, zabijając przy tym dwóch konwojentów, zaczyna zdawać sobie sprawę, że może stracić wszystko na co tak ciężko pracowała. W tym momencie zaczyna się walka. Walka o rodzinę, ich bezpieczeństwo i swoje nowe życie. W końcu tylko ona jest w stanie zapolować i schwytać ojca, który w tej chwili jest zagrożeniem, ale już nie tylko dla niej.

Karen Dionne stworzyła niesamowicie wciągający thriller psychologiczny. Wspomnienia Heleny z dzieciństwa przeplatające się z teraźniejszością, a także fragmenty baśni Hansa Christiana Andersena wprowadzają oryginalny, niepowtarzalny klimat. Czytając tę powieść, wyobraźnia sama pracuje i tworzy cudowne obrazy zarówno dzięki charakterystycznej dla Górnego Półwyspu Michigan przyrody oraz opisowi życia na moczarach, na których dziecko się wychowywało. Kolejnym smaczkiem są wprowadzone przez autorkę Indiańskie akcenty.

Córka Króla Moczarów to książka zdecydowanie warta uwagi. Akcja trzymająca w napięciu, nietuzinkowe sylwetki głównych bohaterów oraz nie do końca zrozumiałe dla ludzi z zewnątrz relacje córki z ojcem – oprawcą jej matki oraz niej samej, a mimo wszystko odczuwającą wobec niego sentyment, sprawiają, że chcemy chłonąć historię Heleny i poznać jej dalsze losy.

Adrianna Sałecka
Ada.sal@o2.pl
Zdjęcie: Joanna Trąbka

Źródła: Karen Dionne, Córka Króla Moczarów, Media Rodzina, 2017.

Popularne posty z tego bloga

„A kto nie wypije, tego we dwa kije”, czyli o kulturze picia alkoholu w Polsce

Okazji do picia alkoholu zawsze było, jest i będzie dużo. To nieodzowny element kultury służący dopełnieniu obrzędów religijnych, spajaniu więzi społecznych, rozładowaniu napięć, ale też zapomnieniu o trudnej rzeczywistości. Na przestrzeni wieków rola tego środka odurzającego zmieniała się w zależności od kontekstów, realiów i celów jego zastosowania. A jak ta sytuacja wyglądała w Polsce? Pierwszy opisany zwyczaj picia alkoholu na ziemiach, które dziś nazywamy Polską, ma miejsce jeszcze przed wprowadzeniem chrześcijaństwa przez Mieszka I. Anonim zwany Gallem przytacza historię Piasta, który podejmuje nieznanych sobie przybyszów beczułką „dobrze sfermentowanego piwa”. Był to trunek trzymany na postrzyżyny syna gospodarza, a mimo to pan domu postanowił ugościć nim podróżnych. Podczas poczęstunku dokonał się cud – tajemniczy mężczyźni rozmnożyli piwo, gdy go brakło, podobnie jak Jezus na uczcie w Kanie Galilejskiej cudownie dostarczył nowych zasobów wina, z tą różnicą, że przemi...

Titanic Camerona a romantyczne schematy

    Film z 1997 roku to dzieło, którego nie sposób nie znać. Można go nie oglądać, można kochać lub nienawidzić, lecz jest to film, o którym słyszał każdy – Titanic bowiem skutecznie wpisał się w kanon popkultury. O czym dokładnie opowiada ta historia? Film z 1997, nagrodzony 11 Oscarami, nominowany zaś łącznie w 14 kategoriach, który pochłonął ogromny budżet, oprócz tytułowej historii „niezatapialnego” statku opowiada także o miłości dwojga ludzi z różnych światów. „Tej historii bieg stary jest jak świat” – można by przytoczyć jedną z kultowych piosenek, pochodzącą z ekranizacji Disneya . I rzeczywiście, schematy, na których opiera się budowa zdecydowanej większości romansów, są w istocie stare jak świat. Także te pojawiające się w Titanicu . Jak poznali się Jack i Rose? Właściwa historia rozgrywa się – jak łatwo się domyślić – w kwietniu 1912 roku, kiedy to w swój dziewiczy rejs wypływa jeden z trzech ogromnych parowców linii White Star Line – Titanic. T...

Czy anime to tylko hentai?

„Azjo-zjeby”, „mango-zjeby” – tak laik często określa miłośników japońskiej popkultury, głównie komiksów. Mimo to zdobyły one ogromną rzeszę fanów w całej Europie, a więc również w Polsce. Osoby, które nigdy nie miały do czynienia z anime ani mangą, mogą je kojarzyć z pornografią. Jak jest naprawdę? Manga współcześnie oznacza japoński komiks, a anime jego adaptację w formie kilkunastu odcinków, filmu lub OVA, czyli miniserialu. Mangę drukuje się zazwyczaj na czarno-białym papierze i czyta się, ku zdziwieniu nowicjuszy, od prawej do lewej strony. Publikowana jest regularnie w magazynach, a jeśli autor zyska uznanie i komiks będzie pojawiał się przez dłuższy czas, zostanie wydany w formie tomików zwanych tankōbon (jap. „niezależnie pojawiająca się książka”). Zarówno mangę, jak i anime cechuje charakterystyczna kreska, postacie niekiedy rysowane są bardzo prosto i schematycznie, mają często ogromne oczy i długie włosy. Jednak trzeba przyznać, że nie można im odmówić urody. ...