Międzywydziałowe Stowarzyszenie Dziennikarzy "Mosty", UŚ

Gdyby rok temu ktoś życzył mi „normalności” , popukałabym się w czoło. Normalność była przecież nudna i szara. Dziś natomiast jest czymś, za czym tęskni prawie każdy z nas. Kiedyś to było… Nienawidziłam porannego budzika. Dopiero się położyłam, a znowu trzeba było wstawać na studia, wymyślić, w co się ubrać, pomalować się z prędkością światła i jeszcze szybciej biec na autobus. Kanapki dojadałam w akompaniamencie disco-polo lecącego z kabiny kierowcy. Komunikacja miejska regularnie dostarczała wrażeń w postaci „zdążę na zajęcia czy dostanę nieobecność?”. Zazwyczaj udawało się dotrzeć na czas. Potem ćwiczenia, wykłady, przerwy, okienka. Czas niby się dłużył, a tak naprawdę pędził jak szalony. Długie godziny spędzone z przyjaciółmi na narzekaniu, jak to jest źle, jak się jest niewyspanym, i w ogóle „ten wykład to taki nudny był”. Potem czekanie na jak zwykle spóźniony autobus i powrót do domu zapchaną komunikacją miejską, w złym nastroju, bo zabrakło miejsca siedzącego. Nauka do późna, ...

Drobne, pulchne, roześmiane buzie. Maleńkie istotki o dobrym usposobieniu. Jednym słowem – urocze. Tak wyobrażamy sobie elfy, ale nic bardziej mylnego! Historia oraz zachowane wierzenia udowadniają, że była to – i wciąż jest – rasa o wiele sprytniejsza, niż możemy przypuszczać.  Elfy to istoty nadnaturalne, które występują w podaniach skandynawskich, germańskich, celtyckich, a także anglosaskich. Pierwsze wzmianki o fantastycznych stworzeniach pochodzą już z IX wieku n.e. Edda starsza , znana również jako Edda poetycka , stanowi bogate źródło wiedzy na temat staroskandynawskich zwyczajów oraz wierzeń. Lektura Eddy przybliża nam dawne czasy oraz pozwala na odtworzenie kosmologii wikingów. Dzięki temu dowiadujemy się, że elfy swoje istnienie zawdzięczają Odynowi i jego dwóm braciom. Powołali oni do życia dwie rasy elfów. W encyklopedii opublikowanej w 1861 roku można przeczytać: „Oblicze jednych piękniejsze było od słońca, drugich czarniejsze od smoły. Pierwsi byli szlachetni i dobr...

To tradycyjne święto obchodzone jest w Dniu św. Barbary z Nikomedii – patronki dobrej śmierci i trudnej pracy. Górnicy obchodzą je razem z przedstawicielami pozostałych zawodów związanych z wydobywaniem zasobów z ziemi, głównie paliw kopalnianych. Każdy, kto zna choć trochę Górny Śląsk, gdzie znajduje się główne zagłębie górnicze Polski i kojarzy święta, które są tu obchodzone, na pewno słyszał o Barbórce. Jeśli ktoś mieszka w miejscowości górniczej albo na takim osiedlu, wie, że 4 grudnia nie musi ustawiać budzika – może mieć pewność, że obudzi go orkiestra maszerująca ulicami chwilę po zakończeniu tradycyjnej, porannej mszy. Później odbywają się uroczyste akademie, koncerty i bale, w których uczestniczą całe rodziny górników. W szkołach już kilka dni wcześniej organizowane są przedstawienia, robienie laurek czy konkursy związane właśnie z Barbórką. W 2018 roku obchody tego święta zostały wpisane na listę dziedzictwa niematerialnego UNESCO. Jak się to wszystko zaczęło? Początkowo...

Od kiedy w życiu człowieka pojawiła się elektryczność, jego dobowy cykl został zakłócony przez sztuczne oświetlenie. Życie według zegara biologicznego jest obecnie niemożliwe, gdyż funkcjonujemy o różnych porach doby przez pracę, nocną naukę czy też życie towarzyskie. Co więcej, współcześnie urządzenia elektroniczne emitujące światło niebieskie stały się nieodłącznym elementem codzienności. Jak różne rodzaje światła wpływają na ludzki organizm i jakie zagrożenia niesie za sobą ciągłe korzystanie z telefonu bądź laptopa? Rytm dobowy  Nasze organizmy mają swój naturalny rytm, który działa w dwudziestoczterogodzinnym cyklu. Jego początek następuje każdego poranka, gdy dociera do nas naturalne światło słoneczne. Komórki i układy narządów są przygotowane na wykonywanie różnych zadań, w zależności od aktualnej pory dnia lub nocy. Skok ciśnienia występuje około godziny siódmej rano, natomiast do dziesiątej człowiek osiąga szczyt zdolności umysłowych. Nasz system trawienny najlepiej funkcj...

Fantasy to bardzo popularny i znany każdemu gatunek literacki oraz filmowy. Twórcy do swoich dzieł wprowadzają elementy fikcyjne, takie jak magia czy istoty nadprzyrodzone. Niestety literacki świat fantastyki jest obszerny i często „żółtodzioby” nie potrafią się po nim poruszać, ponieważ fantastyka nie jedno ma imię… „Podstawowe imię” Najczęściej fantastyczny świat przedstawiony rządzi się swoimi zasadami – może być to świat realny (z możliwością podróży do innego uniwersum) lub wykreowany. Autorzy czerpią najwięcej inspiracji z wszelakich mitologii: słowiańskiej, celtyckiej, skandynawskiej, bliskowschodniej, rzymskiej itp. W dziełach pojawiają się czarownice, wilkołaki, elfy, krasnoludy, trolle i wiele, wiele innych postaci, które zazwyczaj można odnaleźć w legendach i mitach. Co ciekawe twórcy fantastyki unikają wyrażeń takich jak „dawno, dawno temu” lub „za górami, za lasami”. Średniowiecze a fantasy W dziełach J. R. R. Tolkiena czy George’a R. R. Martina widoczny jest wpływ średnio...

Czy ktoś pozbawiony skrupułów może stać się ikoną kultury popularnej i rozkochać w sobie miliony? Ted Bundy – jako najbardziej znany seryjny morderca w Stanach Zjednoczonych – dokonał tego na początku lat 70., a jego sława trwa po dziś dzień. Historia tego mordercy pokazuje nam, w jaki sposób umiejętne zarządzanie swoim wizerunkiem potrafi nawet z potwora zrobić kogoś, komu można zaufać…  Zarys historii  Lata 70. w Stanach Zjednoczonych to okres narodzin bezwzględnych morderców. Były to niespokojne lata dla Ameryki oraz czas pełen stresu i niepewności. Powstał wtedy termin „seryjny morderca”, który stał się popularnym określeniem dla osób dopuszczających się trzech lub więcej morderstw w oddzielnych epizodach. Jedną z takich osób był Theodore Robert Bundy, szerzej znany jako Ted Bundy. Mężczyzna w swoim życiu dokonał wielu morderstw. Często wykorzystywał seksualnie swoje ofiary przed morderstwem oraz po nim, dopuszczając się w ten sposób nekrofilii. Za swoje ofiary wybierał na...